หากจะกล่าวถึง “ฝน” แห่งองค์อภิบาลแล้ว ย่อมมีทั้งฝนแห่งความเมตตา(เราะฮ์มะฮ์) และฝนแห่งการทดสอบและการเตือน(นิกมะฮ์วะบะลาอ์) และความรู้สึกของมหาศาสดา ﷺ คราเมื่อเมฆฝนตั้งเค้าเพราะเกรงกลัวจะเป็นบทลงโทษดังที่เคยเกิดกับหมู่ชนในอดี9

ในเหตุการณ์ครั้งนี้ เราได้เห็นฝนทั้งสองลักษณะ ช่วงแรกยังมีเสียงหัวเราะและความผ่อนคลาย แต่เมื่อการทดสอบรุนแรงขึ้น สิ่งที่เหลืออยู่มีเพียงเสียงฝน เสียงลม และเสียงเตือนภัย

ไม่ว่าจะเป็นน้ำท่วม พายุ หรือภัยพิบัติใด ๆ ล้วนเป็นหนึ่งในกองทัพของอัลลอฮ์ ที่พระองค์ทรงส่งมาเพื่อตักเตือนมวลมนุษย์ ทุกสิ่งเกิดขึ้นภายใต้การบริหารของพระองค์ หาใช่เรื่องบังเอิญ

ระดับน้ำที่สูงดังที่เราประสบ ถือว่าเพียงพอแล้วสำหรับการเตือน ณ พระองค์ และมนุษย์อาจฉลาดพอที่จะวางแผนการจัดการหรือเอาตัวรอดได้ แต่ อัลลอฮ์คือผู้วางแผนที่ดีที่สุด และทุกสิ่งที่เหลืออยู่ ล้วนเป็นไปตามพระประสงค์ของพระองค์

เบื้องหลังทุกบททดสอบย่อมมีเหตุผลบางอย่างซ่อนอยู่เสมอ เหตุการณ์นี้สอนให้เรารู้ว่า มนุษย์เกิดมาตัวเปล่า และจะกลับไปตัวเปล่า สิ่งเดียวที่ติดตัวไปคือการงานที่เราได้กระทำและรังสรรค์ครั้นเมื่อยังมีลมหายใจ

อัลลอฮ์ทรงให้ปัจจัยริซกีตามปริมาณที่พระองค์ทรงประสงค์ เพื่อไม่ให้มนุษย์ลุ่มหลงมัวเมาในดุนยา ความสูญเสียที่เกิดขึ้นล้วนอยู่ในความรู้และการกำหนดของพระองค์

ดังนั้น แม้เหตุการณ์นี้จะดูเป็นสิ่งไม่ดีในสายตามนุษย์ แต่แท้จริงแล้วมันคือการเตือน และการเตือนคือสัญญาณว่าพระองค์ยังทรงเมตตาและยังไม่ทอดทิ้งบ่าวของพระองค์

ขอให้บททดสอบครั้งนี้ ทำให้เรากลับไปหาอัลลอฮ์ด้วยหัวใจที่อ่อนน้อม เพิ่มพูนความอดทน และกล่าวว่า

﴿إِنَّا لِلّٰهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ﴾

ขออัลลอฮ์ทรงให้พวกเราอยู่ในหมู่ผู้ที่ได้รับความเมตตาและทางนำจากพระองค์